praktijk voor hulp aan ouders en kinderen bij pesten en buitensluiten op de basisschool

“Het allerergste was het gevoel dat ik onzichtbaar was”

Een buitenbeentje

Ik ben Eva van Vugt. Ik hou van buitenbeentjes. Ik was er zelf een. Mijn moeder zei altijd dat bij mij vanaf het begin alles anders liep dan ze verwacht had. Als baby wilde ik niet eten. Als meisje speelde ik niet met poppen. Ik was meestal buiten, klom in bomen en had vaak ongelukjes.

Schietschijf

Op de basisschool was ik een jonge leerling met oude ouders. Ik was timide en sensitief. Ik ging graag naar school. In de derde klas (nu groep 5) kreeg mijn klas in korte tijd veel invallers, waarna de klas compleet op hol sloeg en stuurloos werd. Een paar verbaal sterke kinderen werden bepalend voor de sfeer en vanaf dat moment herinner ik me nare scenes: kinderen daagden me uit en maakten me belachelijk. Na school had mijn fiets twee lekke banden. Ze versperden de weg als ik naar huis liep. Met spelletjes in de pauze mocht ik niet meedoen. En als dat een keer wel mocht kwam ik er al gauw achter dat ik telkens degene was die getikt werd. Thuis stond er met krijt op de stoep geschreven dat ik een kutwijf was. Ik voelde schaamte en angst. Ik wist nooit wat ik terug kon zeggen of doen. Ik wilde het liefst oplossen in de lucht en verdwijnen. Ik was altijd op mijn hoede.

Een radicale beslissing

Mijn ouders merkten wel dat het niet goed ging en mijn moeder ging naar school om te praten. Het schoolhoofd had beloofd dat hij met de klas zou gaan praten. Er veranderde niets. Ik kon goed leren en vond leren ook leuk. Maar in de vijfde klas (groep 7) wilde ik niet meer naar school. Ik weigerde nog langer te lopen en hield letterlijk mijn poot stijf en ik deed alsof ik ziek was. Ik werd in het ziekenhuis opgenomen. Mijn ouders wisten zich geen raad meer. Ze besloten toen om mij van school te laten wisselen en dat was een verbetering. Na vier maanden gooide ik mijn krukken aan de kant en deed ik weer mee overlopertje. Ik kreeg er een vriendin die tot de dag van vandaag in mijn leven is. Het leven werd gemakkelijker.

Niemand die het ziet

Als ik nu foto’s uit die tijd bekijk zie ik een lief en schattig kind. Maar ik voelde me destijds onzichtbaar en eenzaam en in alle opzichten te kort schieten. Het was een heftige periode. Onzichtbaar zijn werd tegelijkertijd ook een redding: dan hoefde ik niet op te vallen en negatieve aandacht te trekken. Ik zocht een houding om er bij te kunnen horen, maar voelde me sociaal heel zwak. Ik wist alleen dat ik niet gek was.

Knallen

Ik heb mijn weg gevonden. Ik heb er bergen frustratie uit gejudoëd wat me de groene band opleverde. Ik ging maatschappelijk werk studeren. Ik kwam terecht bij de reclassering waar het helpen van buitenbeentjes met scherpe kantjes mijn beroep werd. Ik werd uiteindelijk agressietrainer van beheersgevaarlijke gedetineerden. Ik ging dansen en leerde hoe mijn lijf kon vertellen wat ik nooit met woorden had kunnen zeggen. Ik maakte wereldreizen met mijn rugzak en ontmoette allerlei buitenbeentjes met ongewone talenten en interessante levensverhalen.

Het grote waarom

Ik wilde begrijpen. Waarom viel ik vroeger zelf buiten de groep? Waarom werden veel clienten al jong een buitenbeentje en kwamen ze daar later maar moeilijk van vanaf? Bij een opleiding familieopstellingen viel dat kwartje eindelijk. Ik ontdekte hoe moeilijk of afwijkend gedrag bij kinderen vaak onbewust verbonden is met buitengesloten delen uit hun familieachtergrond. Ik leerde hoe ik dat zichtbaar kon maken en hoe ik ouders kon helpen om dit aan te pakken.

Toen ik mijn eigen dochter naar de basisschool bracht herkende ik ze meteen: de kinderen die sociaal niet lekker meekomen in een groep: de stille introverte kinderen, de agressieve van-zich-af-bijters, autistische kinderen, HSP-ers, ADHD-ers… In hun lichaamstaal zit veel spanning. Ze moeten veel moeite doen om er bij te horen. Ze voelen zich vaak snel aangevallen. En ik realiseerde me dat er voor hen nog een wereld te winnen is.

Omdenken: van nood naar deugd

Met alles wat ik ben, weet en kan help ik nu in mijn praktijk ouders en kinderen die op school moeite hebben om er bij te horen. Ik leer ouders hoe ze hun kind sterk en weerbaar kunnen maken. Hoe ze voor hun kind het zelfvertrouwen en de binding in het gezin kunnen verstevigen. Aan schoolklassen geef ik bonding lessen om de sociale sfeer in de groep te verbeteren. Elke keer weer vind ik het fantastisch om blije gezichten, een ontspannen sfeer en kinderen die zich veilig voelen achter te laten. Voor mij als kind zou dat het verschil gemaakt hebben.

Uitsluiting op school: je kunt als ouder iets doen!

Kinderen moeten op school voor zichzelf opkomen, samenwerken en rekening houden met elkaar. Daarvoor moeten ze innerlijk hun plek in kunnen nemen en zich veilig en op hun gemak kunnen voelen in hun eigen lijf. In die basis kunnen ouders veel betekenen. En dat hoeft niet moeilijk te zijn!

Wat je over mij moet weten

Ik ben met mijn 1.80m en 55 kg niet erg gewichtig, maar what you see is not what you get! Net als bij twee-kleuren-winegums heb ik meer smaken tegelijk: zacht en sterk. Speels en serieus. Stoer en bescheiden. Van nature ben ik introvert. Ik zoek diepgang en ik heb weinig op met “buitenkant”. Als een uil houd ik me graag op de achtergrond. Ik kom geruisloos tevoorschijn, stel scherp en pak door. Ik deins niet terug voor het donker. Ik vind het belangrijk om mensen veilig door lastige emoties heen te helpen en ik doe wat daarvoor nodig is. No nonsens. Ik ben liefdevol en meedogenloos.

Wist je dat ik…..

  • nog steeds geen kuddedier ben… als de massa links gaat, begin ik rechts
  • geniet van mijn prachtige dochter Jane Alexandra en mijn partner Markus
  • een passie heb voor dwergpapegaaitjes
  • hou van kamperen, buiten zijn in de natuur en (berg)wandelen
  • een kurkdroog en afwijkend gevoel voor humor heb: ik kan vergaan van het lachen terwijl de rest van wereld me vragend aankijkt.
  • Dol ben op spelletjes als Weerwolven en Wie is de Mol
  • hou van samen muziek maken en folkfestivals bezoeken
  • graag kijk en luister naar waargebeurde verhalen… ik blijf thuis voor Expeditie Robinson, Peking Express, Spoorloos en Boer zoekt vrouw
  • altijd ABBA op zet als ik ga poetsen – niet mijn hobby!
  • mijn kleren nooit strijk, al meer dan 20 jaar vegetarisch eet en het liefst de hele zomer op Teva’s loop

Eva van Vugt

Wil je meer weten over mijn werkervaring, opleidingen en achtergrond, kijk dan hier